Świąteczno-chorobowy skrót informacji.

Przyjechałam do domu już w środę wieczorem po drodze zahaczając o odbiór zakupu dokonanego za pośrednictwem sklepu Magiczne Wypieki, do którego link z kolei wypatrzyłam u Wiolki. Planowałam upiec na święta babkę czekoladową i muffiny jogurtowe z migdałami i powidłami śliwkowymi, więc zakup nowych foremek był celowy. Nie przewidziałam tylko tego, że mnie rozłoży choróbsko i wypieki będę musiała ograniczyć, z powodu tych goszczących na mojej twarzy. Problem z moim chorowaniem polega na tym, że jak jestem chora, to najchętniej bym non-stop jadła - zwłaszcza, kiedy boli mnie gardło, bo tylko w momencie przełykania nie czuję bólu, więc choroba w święta to skaranie boskie, bo nie dość, że jedzenia pod dostatkiem, a nawet ponad, to i chęć na jedzenie wzmożona. Podejrzewam, że nieźle przytyłam, ale nie mam zamiaru się żalić, bo sama sobie na to zasłużyłam.

Czwartek zaczął się dla mnie już o 5:30 i w ciągu niespełna czterech godzin zdążyłam przemieścić się pomiędzy pięcioma miastami, z czego dwa z nich zaliczyłam dwukrotnie, niestety w deszczu i to przyczyniło się znacznie do rozwoju mojego przeziębienia, które dawało mi się we znaki już trochę we Wrocławiu. Nie byłam jakoś obłożnie chora, ale na tyle osłabiona i zniechęcona, że właściwie nie włączałam komputera i w ogóle nie obchodził mnie telefon. Nie wysłałam nikomu życzeń i wyszłam na aspołeczną, no ale trudno, bo nie o życzenia w tych świętach przecież chodzi. Mam jednak nadzieję, że wszystkim tym, którym dobrze chciałam życzyć - w tym i Wam, Drodzy Czytelnicy - Święta minęły wesoło i radośnie, bo jest z czego się radować, a przede wszystkim zdrowiej niż mnie.
Kiedy jeszcze nie czułam się tak straszliwie chora upiekłam te muffiny według nieco zmodyfikowanego przepisu znalezionego tutaj. Zmniejszyłam trochę ilość cukru i zamieniłam go na zwykły trzcinowy, zamieniłam konfiturę pomarańczową na powidła śliwkowe i przede wszystkim zwiększyłam czas pieczenia o jakieś 10 minut, bo 20 to zdecydowanie za mało.
W Wielką Sobotę brałam udział w najpiękniejszym święceniu pokarmów, jakiego kiedykolwiek było dane mi doświadczyć. Zawsze święcenie strasznie samo w sobie mnie denerwowało z tego względu, że wtedy w kościele pojawiają się ludzie, którzy normalnie do kościoła nie zajrzą (nawet w tym roku usłyszałam za sobą wymianę zdań kilku nastolatek, że do kościoła jak nie trzeba, to się nie chodzi, bo po co?). I nie, że ja dyskryminuję. Nie, nie. Bardzo dobrze, że przyszli, ale mogliby też zachować trochę kultury! Ale niektórzy chyba po prostu nie mogą powstrzymać się od nieodpowiednich i "zabawnych" komentarzy. W tym roku nawet mi to nie przeszkadzało, bo święcenie prowadził mój dawny znajomy ze szkoły, który w tym roku otrzymał święcenia i został księdzem. Poprowadził nabożeństwo naprawdę bardzo profesjonalnie i przyjaźnie, wprowadzając wspaniałą refleksję na temat Wielkiego Postu i Wielkiejnocy. Całość trwała dobre pół godziny, ale to było naprawdę dobre pół godziny :)
Pogoda i moja choroba trzymały mnie całe Święta w domu, nie licząc wyjścia do kościoła, kiedy to opatuliłam się w narciarską kurtkę, bo przecież temperatura za oknem jak nieprzymierzając w styczniu. Chociaż wcale nie jeżdżę na nartach mam taką w domu, która przydaje się właśnie na takie kryzysowe okazje.
A dziś miałam jechać już do Wrocławia, ale okazało się, że nie muszę iść dziś do pracy, więc jadę dopiero jutro, a za godzinę wybieram się z E. do kina na Igrzyska Śmierci, bo pożyczyłam jej książkę i przeczytała ją szybciej niż ja, bo w ciągu jednego dnia (ja połknęłam ją w ciągu niedzieli i poniedziałkowej podróży pociągiem) i stwierdziła, że koniecznie musimy sprawdzić, czy film jest chociaż w połowie tak dobry jak książka. Jeśli chodzi o inne książki, które czytam, to aktualnie mam na rozkładzie Dziewczynę, która igrała z ogniem Stiega Larssona, W pierścieniu ognia Suzanne Collins i Dziecioodporną, a koleżanka ze studiów przyniesie mi jeszcze Siedem lat później Emilly Giffin, więc mam co czytać, ale mam też na to czas w sumie, bo dobrze typowaliście, że 18 maja mam obronę, więc praca już gotowa, jeszcze muszę ją tylko sczytać pod kątem literówek, ale to już pikuś. Obejrzałam już też Mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet i może się zmobilizuję, żeby coś na ten temat napisać, ale najpierw muszę jeszcze Dziewczynę z tatuażem obejrzeć. Tymczasem lecę, bo nie zdążę na tramwaj ;)
Miłego krótkiego tygodnia po Świętach Wam życzę :)