Rok samotności.

Jakoś teraz mija właśnie rok od kiedy jestem sama. Nie, nie piszę tego, żeby się użalać. Skądże. Nawet nie zapamiętałam dokładnej daty naszego rozstania. Rok temu była to moja decyzja. I bardzo słuszna. Wówczas byłam w takim momencie mojego życia, że nie wiedziałam, kim tak naprawdę jestem i czy to, co do tej pory o sobie myślałam jest w ogóle prawdą. Nigdy w moim życiu nie mogłam skupić się tak do końca na sobie. Najpierw szkoła, no bo trzeba ją skończyć, rodzice, no bo są rodzicami i nie mogę ich nie brać pod uwagę, jeden partner, studia, drugi partner, kolejne studia, a ja nie umiem skupić się na sobie w pełni, kiedy muszę zadbać o innych. A ja, niestety, zawsze dbam najpierw o innych, a później o siebie. Na mnie nie starczało mi już czasu. Jakkolwiek dziwnie to brzmi. Podeszłam więc do sprawy egoistycznie. Postanowiłam skupić się na sobie kosztem mojego ostatniego związku. Było ciężko. Ale nie mogłam być w pełni szczęśliwa, kiedy nie wiedziałam, czy to jest to, czego naprawdę chcę. Wiele osób się dziwiło, że podjęłam taką decyzję. Ja wolę sobie mówić, że wykazałam się wielką odwagą ryzykując związek, który naprawdę dobrze rokował. Może właśnie aż za dobrze? Może nie potrafię cieszyć się, gdy wszystko idzie zbyt idealnie? Może po prostu nie potrafię w to uwierzyć? Hmm... Może.

Chyba jednak przez ten ostatni rok niewiele zmądrzałam.