Pewnego razu w Finlandii...

Postanowiłyśmy. Umówiłyśmy się. I zrobiłyśmy to!

I zakochałyśmy się w tym sporcie od pierwszego dnia!

Przyznaję, że to nie był mój pierwszy raz z nordic walkingiem. Uprawiałam go od kilku lat z moją babcią podczas wakacji, ale nasz trening obejmował zwykle tylko 5-10 dni (po 30-60 minut marszu), więc tak naprawdę nie powinnam używać słowa "uprawiać".

Z M. (tą M. opisywaną tutaj) wyszłyśmy pierwszy raz z zamiarem - w przypadku M. - opanowania, - w moim przypadku - przypomnienia sobie techniki. Planowałyśmy półgodzinny marsz. Jeśli dodać do tego jeszcze dwie godziny to właściwie wszystko się zgadza ;)

Zafascynowane postanowiłyśmy chodzić regularnie. I tak od miesiąca dwa-trzy razy w tygodniu wędrujemy z kijami po okolicy. Zazwyczaj i tak kończymy w WPKiW, do którego ode mnie z domu jest właściwie rzut beretem, no może trochę przesadziłam, ale jest całkiem blisko ;) Wracamy wymęczone, ale zadowolone. W końcu znalazłam sport naprawdę dla siebie - w niczym nie ujmując pilatesowi, bo to jakby odmienna kategoria zupełnie ;) Nie sądziłam, że tak naprawdę spacer może sprawiać tyle radości i tak skutecznie ładować baterie na kolejne dni. Dodatkowo rozmowa z "współnordicwalkingowcem" nie sprawia większych problemów, więc można przy okazji odbębnić też ploty ;)

Nie mamy jakiegoś konkretnego celu. Właściwie zdecydowałyśmy się na nordic z ciekawości - po prostu chciałyśmy aktywnie spędzić czas, przy możliwie niskim nakładzie finansowym - dwie pary kijków dostałam od babci na urodziny kilka lat temu i stały w piwnicy praktycznie nieruszone, więc nawet w to nie musiałyśmy inwestować, chociaż M. przymierza się już do zakupu własnego sprzętu.

U mnie w regionie rzadko można spotkać kogoś z kijami. Przynajmniej tak mi się wydawało i moje obserwacje w ciągu ostatniego miesiąca to potwierdzają. Na naszej drodze spotykamy głównie rowerzystów, biegaczy, czy rolkowców. Tych, którzy zdecydowali się na to, co my, mogłybyśmy policzyć właściwie na palcach jednej ręki (a dokładnie na trzech palcach - fakt, za każdym razem są to trzy inne osoby, ale jednak przy całej rzeszy rowerzystów, to i tak niezwykle mało).

Plany mamy dalekosiężne, bo chcemy utrzymać nasz zwyczaj, kiedy M. wróci na uczelnię i kiedy ja zajmę się już jakąś pracą całkiem na poważnie. Nie wiem na ile jest to realne, ale mam nadzieję, że da się zrobić, chociaż pewnie będzie ciężko się zgrać, bo o ile teraz to głównie M. dostosowuje się do mojego planu dnia, później będziemy musiały obie się dostosowywać - do mojej pracy, do jej uczelni, do mojego angielskiego... i możliwe, że jeszcze do jednych studiów, które mam zamiar rozpocząć.