I was a child and... odcinek 2: Imaginacje maluchowe.

Któż z nas nie był dzieckiem? I kogóż z nas nie bawią czasem wspomnienia tego okresu. Spojrzenie na to, jakim się było zabawnym, poważnym, dziecinnym, dorosłym, naiwnym, mądrym i głupiutkim... a co najlepsze? Miało się do tego wszystkiego prawo :)

Jesteśmy w Zakopanym. Jest rok 1996. Pamiętam, bo to był rok Igrzysk Olimpijskich w Atlancie (wtedy jeszcze myślałam, że Olimpiada zawsze obydwa się w Atlancie). Pojechaliśmy tam naszym nowozakupionym fiatem 126p (to brzmi dumnie!). Swoją drogą z maluchami wiąże się inna historia. Ale! Jesteśmy w tym Zakopanym. Ja nieukontentowana, że nie mam rodzeństwa ani nikogo w moim wieku do zabawy, trochę się nudzę, a w związku z tym marudzę. Dziecięca wyobraźnia jednak mnie nie zawodzi. Nie mam rodzeństwa? Co z tego, skoro mogę je sobie wymyślić? I tak oto nagle z jedynaczki zamieniam się w najstarszą z siódemki rodzeństwa (po co się ograniczać do dwójki, skoro można mieć sześcioro rodzeństwa, prawda?). Co najlepsze? Wszyscy mieścimy się na tylnym siedzeniu rzeczonego malucha. Do dziś się zastanawiam czasami, czy rozmawiałam z "moim rodzeństwem" na głos. A jeśli tak, to co moi rodziciele sobie o mnie myśleli.

A to jak już tak o maluchach... to trochę wcześniejsza historia.

Mój dziadek (opisywany tutaj) i babcia (opisywana dwa miesiące wcześniej) mieli malucha, którego pozbywali się mając na oku już jakąś skodę. Po jej zakupieniu przyjechali kiedyś do nas i po pobieżnej obserwacji nowego zakupu moich dziadków powiedziałam - łącząc zadowolenie i irytację - podobnoż następujące słowa:

"No w końcu jakiś większy samochód, bo w tych maluchach to tylko mi się płaszczyk gniecie!"

;-) ja to się sama potrafię rozbawić, naprawdę!